Πρώτο σοβαρό άρθρο για φέτος και όπως βλέπετε απο τον τίτλο πρόκειται για άλλη μια ταινία.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ξεκαθαρίσω δυο πράγματα.
1) Μπορεί τα τελευταία άρθρα να είναι για ταινίες, ο μόνος λόγος για αυτό είναι οτι δεν έχω κάποια έμπνευση για να γράψω κάτι άλλο.
2) Έχω επιλέξει να παρουσιάζω μερικές όχι και τόσο γνωστές ταινίες, όχι γιατί παρακολουθώ αποκλειστικά τέτοιες, αλλά γιατί τα blockbusters δεν χρειάζονται παραπάνω προβολή, έστω και αυτή τη απειροελάχιστη που μπορώ να προσφέρω εγώ.
Στα της ταινίας τώρα(προφανώς και υπάρχουν spoiler):
Βρισκόμαστε στο Τόκυο και παρακολουθούμε τη ζωή ενός νέου βαπορακίου, εθισμένου(ω έκπληξη) στα ναρκωτικά.
Όλη η ταινία είναι σε πρώτο πρόσωπο, βλέπουμε τον κόσμο μέσα απο τα μάτια του πρωταγωνιστή και ακούμε τις σκέψεις του.
Σε κάποια φάση λοιπόν, τον παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος του ζητώντας του να του φέρει ναρκωτικά, όμως πρόκειται για ενέδρα απο την αστυνομία και τελικά ο πρωταγωνιστής καταλήγει νεκρός...και εδώ ξεκινάει η ταινία...
Η σκηνή του θανάτου είναι ανατριχιαστική, καθώς ακούμε τις τελευταίες σκέψεις του Όσκαρ, ο οποίος προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι έγινε και εν τέλει σβήνει.
Πετάμε μαζί του πάνω από τη πόλη βλέποντας τις ζωές των κοντινών του ανθρώπων αλλά και σκηνές απο το παρελθόν του Όσκαρ(ο πρωταγωνιστής) και στο πως κατέληξε εκεί.
Η ταινία διαπραγματεύεται τη ζωή και τον θάνατο και πιο συγκεκριμένη τη ζωή μετά τον θάνατο, ένα θέμα που λίγο πολύ όλοι έχουμε σκεφτεί. Προφανώς και δεν ασχολείται με τη θεολογική πλευρά του θέματος, ούτε ξανθοί τύποι με φτερά, ούτε καζάνια.
Μεγάλο μέρος της ταινίας είναι οι χρώματα, φώτα και ασαφή σχήματα, είτε αυτά προέρχονται από παραισθήσεις λόγω ναρκωτικών είτε λόγω της μεταφοράς την ψυχής του Όσκαρ σε κάποια άλλη ανάμνηση. Σαν να βλέπεις μέσα απο καλειδοσκόπιο ένα πράγμα.
Πραγματικά η ταινία έχει σκοπό να φτάσει τον θεατή στα όριά του, σεξ, ναρκωτικά, θάνατος, σκληρές εικόνες. δοσμένα ωμά χωρίς σάλτσες, κορδέλες και υπερβολές.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη υπερβολικά γρήγορη αλλαγή πλάνων και το γεγονός οτι δεν υπάρχει γραμμικότητα στα γεγονότα αλλά ένα συνονθύλευμα εικόνων καταντά τη ταινία δύσκολη στη παρακολούθηση.
Απο την αρχή που ξεκινάνε τα γράμματα, ξεκινάει ο ψυχολογικός βιασμός, πολύχρωμες καρτέλες με τα ονόματα τον συντελεστών εναλλάσσονται τόσο γρήγορα που είναι σχεδόν αδύνατο να διαβάσεις τι λένε.
Τον Όσκαρ, πριν τον θάνατό του, τον βλέπουμε δυο φορές, μια σε έναν καθρέπτη και μια όταν, αφού έχει μαστουρώσει, βλέπει το προαναφερθες ντελίριο χρωμάτων και εν τέλει βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό, σαν μια εξωσωματική εμπειρία.
Το Enter The Void έχει σκοπό να σοκάρει και να ταρακουνήσει τους θεατές, και το καταφέρνει, μετά το τέλος της θα αισθάνεσαι σαν να έχεις πάρει εσύ ο ίδιο ναρκωτικά.
Ασφαλώς και δεν είναι μια συμβατική ταινία, κάποιος συνηθισμένος στον χολιγουντιανό κινηματογράφο, κάποιος που δεν μπορεί να τη δει ανοιχτόμυαλα θα τη παρατήσει στο πρώτο 10'.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο, το μεγαλύτερο μέρος απο το buget της ταινίας δόθηκε για να πάρουν ναρκωτικά ο σκηνοθέτης και οι editors για να βγάλουν αυτό το αποτέλεσμα.
Σκηνοθέτης είναι ο Gaspar Noe(κάτι που έψαξα μόλις σήμερα) γνωστός σε κάποιους για την ταινία Μη Αναστρέψιμος μια εξίσου σκληρή ταινία, γνωστή για την εκτεταμένη σκηνή βιασμού της Μπελούτσι.
Η αλήθεια είναι οτι το να γράψω αυτό το άρθρο με δυσκόλεψε πολύ, πάρα πολύ, δεν μπορούσα, ή πιο σωστά δεν μπορώ, να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, πιθανόν επειδή η ταινία δεν είχε μια σειρά, μιλάμε για το απόλυτο κινηματογραφικό mind fuck.
Ενώ πρόκειται για μια ταινία με πολύ έντονα χρώματα και φώτα επέλεξα να μη βάλω εικόνες ώστε να έχετε την πρώτη επαφή βλέποντας τη ταινία(ή έστω το trailer).
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ξεκαθαρίσω δυο πράγματα.
1) Μπορεί τα τελευταία άρθρα να είναι για ταινίες, ο μόνος λόγος για αυτό είναι οτι δεν έχω κάποια έμπνευση για να γράψω κάτι άλλο.
2) Έχω επιλέξει να παρουσιάζω μερικές όχι και τόσο γνωστές ταινίες, όχι γιατί παρακολουθώ αποκλειστικά τέτοιες, αλλά γιατί τα blockbusters δεν χρειάζονται παραπάνω προβολή, έστω και αυτή τη απειροελάχιστη που μπορώ να προσφέρω εγώ.
Στα της ταινίας τώρα(προφανώς και υπάρχουν spoiler):
Βρισκόμαστε στο Τόκυο και παρακολουθούμε τη ζωή ενός νέου βαπορακίου, εθισμένου(ω έκπληξη) στα ναρκωτικά.
Όλη η ταινία είναι σε πρώτο πρόσωπο, βλέπουμε τον κόσμο μέσα απο τα μάτια του πρωταγωνιστή και ακούμε τις σκέψεις του.
Σε κάποια φάση λοιπόν, τον παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος του ζητώντας του να του φέρει ναρκωτικά, όμως πρόκειται για ενέδρα απο την αστυνομία και τελικά ο πρωταγωνιστής καταλήγει νεκρός...και εδώ ξεκινάει η ταινία...
Η σκηνή του θανάτου είναι ανατριχιαστική, καθώς ακούμε τις τελευταίες σκέψεις του Όσκαρ, ο οποίος προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι έγινε και εν τέλει σβήνει.
Πετάμε μαζί του πάνω από τη πόλη βλέποντας τις ζωές των κοντινών του ανθρώπων αλλά και σκηνές απο το παρελθόν του Όσκαρ(ο πρωταγωνιστής) και στο πως κατέληξε εκεί.
Η ταινία διαπραγματεύεται τη ζωή και τον θάνατο και πιο συγκεκριμένη τη ζωή μετά τον θάνατο, ένα θέμα που λίγο πολύ όλοι έχουμε σκεφτεί. Προφανώς και δεν ασχολείται με τη θεολογική πλευρά του θέματος, ούτε ξανθοί τύποι με φτερά, ούτε καζάνια.
Μεγάλο μέρος της ταινίας είναι οι χρώματα, φώτα και ασαφή σχήματα, είτε αυτά προέρχονται από παραισθήσεις λόγω ναρκωτικών είτε λόγω της μεταφοράς την ψυχής του Όσκαρ σε κάποια άλλη ανάμνηση. Σαν να βλέπεις μέσα απο καλειδοσκόπιο ένα πράγμα.
Πραγματικά η ταινία έχει σκοπό να φτάσει τον θεατή στα όριά του, σεξ, ναρκωτικά, θάνατος, σκληρές εικόνες. δοσμένα ωμά χωρίς σάλτσες, κορδέλες και υπερβολές.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη υπερβολικά γρήγορη αλλαγή πλάνων και το γεγονός οτι δεν υπάρχει γραμμικότητα στα γεγονότα αλλά ένα συνονθύλευμα εικόνων καταντά τη ταινία δύσκολη στη παρακολούθηση.
Απο την αρχή που ξεκινάνε τα γράμματα, ξεκινάει ο ψυχολογικός βιασμός, πολύχρωμες καρτέλες με τα ονόματα τον συντελεστών εναλλάσσονται τόσο γρήγορα που είναι σχεδόν αδύνατο να διαβάσεις τι λένε.
Τον Όσκαρ, πριν τον θάνατό του, τον βλέπουμε δυο φορές, μια σε έναν καθρέπτη και μια όταν, αφού έχει μαστουρώσει, βλέπει το προαναφερθες ντελίριο χρωμάτων και εν τέλει βλέπει τον ίδιο του τον εαυτό, σαν μια εξωσωματική εμπειρία.
Το Enter The Void έχει σκοπό να σοκάρει και να ταρακουνήσει τους θεατές, και το καταφέρνει, μετά το τέλος της θα αισθάνεσαι σαν να έχεις πάρει εσύ ο ίδιο ναρκωτικά.
Ασφαλώς και δεν είναι μια συμβατική ταινία, κάποιος συνηθισμένος στον χολιγουντιανό κινηματογράφο, κάποιος που δεν μπορεί να τη δει ανοιχτόμυαλα θα τη παρατήσει στο πρώτο 10'.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο, το μεγαλύτερο μέρος απο το buget της ταινίας δόθηκε για να πάρουν ναρκωτικά ο σκηνοθέτης και οι editors για να βγάλουν αυτό το αποτέλεσμα.
Σκηνοθέτης είναι ο Gaspar Noe(κάτι που έψαξα μόλις σήμερα) γνωστός σε κάποιους για την ταινία Μη Αναστρέψιμος μια εξίσου σκληρή ταινία, γνωστή για την εκτεταμένη σκηνή βιασμού της Μπελούτσι.
Η αλήθεια είναι οτι το να γράψω αυτό το άρθρο με δυσκόλεψε πολύ, πάρα πολύ, δεν μπορούσα, ή πιο σωστά δεν μπορώ, να βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά, πιθανόν επειδή η ταινία δεν είχε μια σειρά, μιλάμε για το απόλυτο κινηματογραφικό mind fuck.
Ενώ πρόκειται για μια ταινία με πολύ έντονα χρώματα και φώτα επέλεξα να μη βάλω εικόνες ώστε να έχετε την πρώτη επαφή βλέποντας τη ταινία(ή έστω το trailer).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου