Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε οτι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να είναι ίσοι. Σίγουρα η ισότητα πρέπει να υπάρχει στη κοινωνία. Οι άντρες δουλειά και μετά καναπέ και τιβι και οι γυναίκες στη κουζίνα και στο κρεβάτι...
Ας σοβαρευτώ...Η ισότητα λοιπόν είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει στην κοινωνία, σε ποιόν βαθμό όμως, το έχετε σκεφτεί; Αν όχι κακώς, όμως είστε τυχεροί το έκανε για εσάς ο Kurt Vonnegut με το διήγημα Harrison Bergeron και στη συνέχεια ο σκηνοθέτης Chandler Tuttle, το μετέφερε στην 7η τέχνη.
Πρόκειται για μια ταινία
μικρού μήκους(περίπου 25 λεπτά).
Όπως καταλαβαίνεις και από τον τίτλο η ταινία διαδραματίζεται στο μέλλον, οπού σύμφωνα με το άρθρο 212 του συντάγματος όλοι είναι επιτέλους ίσιοι. Οι όμορφοι φοράνε μάσκες, οι δυνατοί βάρη και οι έξυπνοι ακουστικά που αναπαράγουν ήχους υψηλής συχνότητας, ώστε να μη μπορούν να σκέφτονται, αυτά ονομάζονται handicaps, δηλαδή αναπηρίες.
Μέχρι που έρχεται το άτομο που θα κάνει την επανάσταση...
Η μουσική της ταινίας είναι από το Kronos Quartet (Requiem for a Dream).
Λοιπόν, είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία, ειδικά αφού είναι η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη.
Παρακολουθούμε δυο παράλληλες ιστορίες, η βασική(κοινώς η επανάσταση) γίνεται κατά τη διάρκεια μιας χορευτικής παράστασης και η δεύτερη σε ένα σπίτι οπου ο ένας ένοικος παρακολουθεί τις εξελίξεις απο τον καναπέ και ο άλλος απλά αδιαφορεί, έχει συμβιβαστεί.
Ο ένας αναγκάζεται να φοράει ακουστικά και βάρη, ενώ θέλει να αντιδράσει (θεωρεί) οτι δεν μπορεί και καταλήγει να παρακολουθεί την επανάσταση στη τηλεόραση, ο άλλος δεν τα χρειάζεται, έχει μάθει να μη σκέφτεται, να μη αντιδρά, απλά να υπακούει, συμβιβασμένος με την κατάσταση, ίσως επειδή δεν τη καταλαβαίνει, σε βαθμό που ακόμα και αυτό το λίγο που κάνει ο πρώτος, το να δει, δεν το κάνει, γυρνάει τη πλάτη και ασχολείται με τη καθημερινότητα την ώρα που έρχεται η αλλαγή.
Από την άλλη ο τρόπος που τα βάρη περιορίζουν την ανάλαφρη κίνηση των μπαλαρίνων(I sound so gay...) χαλάνε την ομορφιά του χορού(gayier and gayier) περιορίζοντας φαινομενικά μόνο την ελευθερία των κινήσεων αλλά βασικά περιορίζουν την προσωπική ελευθερία.
Η ταινία τονίζει τη ανάγκη του να δεχτούμε τη ατομικότητα ακόμα και σε εναν κόσμο που αυτή απουσιάζει.
Η χαλαρή μουσική που παίζει απο την ορχήστρα δένει αρμονικά τόσο με το χορό όσο και με τις σκηνές που διαδραματίζονται στο σπίτι.
Με τη ταινία λοιπόν γεννιέται το ερώτημα, σε ποιο σημείο η ισότητα εξαλείφει τη διαφορετικότητα;
Αφού δεν είμαστε όλοι ίδιοι μπορούμε να είμαστε όλοι ίσοι;
Μήπως λοιπόν πρόκειται για ένα ακόμα προφητικό σενάριο; Δεν είναι καθόλου απίθανο στο μέλλον οι κυβερνήσεις να επιβάλουν κάτι παρόμοιο, αυτό όμως που θέλει να περάσει η ταινία είναι το πόσο σημαντική είναι η διαφορετικότητα και το οτι σε έναν κόσμο απαλλαγμένο απο αυτή, μια οργανωμένη κίνηση που αψηφά του νόμους θα φέρει τη λύτρωση και την αλλαγή.
Δεν θα ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που κάποια τέχνη λειτουργεί προφητικά, το 1949 ο Orwell δημοσίευσε το έργο Nineteen Eighty-Four, παρουσιάζοντας μια παρουσιάζοντας μια κοινωνία στην οποία ο έλεγχος της μάζας γίνεται μέσα απο τις κάμερες που καταγράφουν τα πάντα και τη πλύση εγκεφάλου που υφίστανται οι πολίτες απο τη κυβέρνηση, στη κεφαλή της οποίας βρίσκεται κάποιος με την ονομασία Big Brother(στο βιβλίο δεν διευκρινίζεται αν είναι υπαρκτό πρόσωπο ή απλά μια ιδέα για τον έλεγχο της κοινωνίας). Σε αυτή τη κοινωνία υπάρχουν τρία σκλογκαν
Ο πόλεμος είναι ειρήνη.
Η ελευθερία είναι σκλαβιά.
Η άγνοια είναι δύναμη.
Αναλογιστείτε λοιπόν πόσο κοντά είναι αυτά που έγραψε το '49 ο Orwell με τη σύγχρονη κοινωνία.
Είναι λοιπόν τόσο απίθανο να υπάρξει ένα παρόμοιο μέλλον με αυτό που περιγράφει ο Vonnegut;
Για αλλού ξεκίνησα και αλλού βρέθηκα όμως, πολλές φορές θεωρώ οτι το παρακάνω, υπεραναλύω τα πράγματα, ίσως το πήγα πολύ μακρυά, ίσως και όχι. Αυτό είναι κάτι που εσείς θα κρίνετε.
Δεν θα βαθμολογήσω αυτή τη ταινία απλά ελπίζω να σας έπεισα να αφιερώσετε αυτά τα 25 λεπτά να τη δείτε και πολύ περισσότερα για να σκεφτείτε, το αξίζει.
Ας σοβαρευτώ...Η ισότητα λοιπόν είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει στην κοινωνία, σε ποιόν βαθμό όμως, το έχετε σκεφτεί; Αν όχι κακώς, όμως είστε τυχεροί το έκανε για εσάς ο Kurt Vonnegut με το διήγημα Harrison Bergeron και στη συνέχεια ο σκηνοθέτης Chandler Tuttle, το μετέφερε στην 7η τέχνη.
Πρόκειται για μια ταινία
Όπως καταλαβαίνεις και από τον τίτλο η ταινία διαδραματίζεται στο μέλλον, οπού σύμφωνα με το άρθρο 212 του συντάγματος όλοι είναι επιτέλους ίσιοι. Οι όμορφοι φοράνε μάσκες, οι δυνατοί βάρη και οι έξυπνοι ακουστικά που αναπαράγουν ήχους υψηλής συχνότητας, ώστε να μη μπορούν να σκέφτονται, αυτά ονομάζονται handicaps, δηλαδή αναπηρίες.
Μέχρι που έρχεται το άτομο που θα κάνει την επανάσταση...
Η μουσική της ταινίας είναι από το Kronos Quartet (Requiem for a Dream).
Λοιπόν, είναι μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία, ειδικά αφού είναι η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη.
Παρακολουθούμε δυο παράλληλες ιστορίες, η βασική(κοινώς η επανάσταση) γίνεται κατά τη διάρκεια μιας χορευτικής παράστασης και η δεύτερη σε ένα σπίτι οπου ο ένας ένοικος παρακολουθεί τις εξελίξεις απο τον καναπέ και ο άλλος απλά αδιαφορεί, έχει συμβιβαστεί.
Ο ένας αναγκάζεται να φοράει ακουστικά και βάρη, ενώ θέλει να αντιδράσει (θεωρεί) οτι δεν μπορεί και καταλήγει να παρακολουθεί την επανάσταση στη τηλεόραση, ο άλλος δεν τα χρειάζεται, έχει μάθει να μη σκέφτεται, να μη αντιδρά, απλά να υπακούει, συμβιβασμένος με την κατάσταση, ίσως επειδή δεν τη καταλαβαίνει, σε βαθμό που ακόμα και αυτό το λίγο που κάνει ο πρώτος, το να δει, δεν το κάνει, γυρνάει τη πλάτη και ασχολείται με τη καθημερινότητα την ώρα που έρχεται η αλλαγή.
Από την άλλη ο τρόπος που τα βάρη περιορίζουν την ανάλαφρη κίνηση των μπαλαρίνων(I sound so gay...) χαλάνε την ομορφιά του χορού(gayier and gayier) περιορίζοντας φαινομενικά μόνο την ελευθερία των κινήσεων αλλά βασικά περιορίζουν την προσωπική ελευθερία.
Η ταινία τονίζει τη ανάγκη του να δεχτούμε τη ατομικότητα ακόμα και σε εναν κόσμο που αυτή απουσιάζει.
Η χαλαρή μουσική που παίζει απο την ορχήστρα δένει αρμονικά τόσο με το χορό όσο και με τις σκηνές που διαδραματίζονται στο σπίτι.
Με τη ταινία λοιπόν γεννιέται το ερώτημα, σε ποιο σημείο η ισότητα εξαλείφει τη διαφορετικότητα;
Αφού δεν είμαστε όλοι ίδιοι μπορούμε να είμαστε όλοι ίσοι;
Μήπως λοιπόν πρόκειται για ένα ακόμα προφητικό σενάριο; Δεν είναι καθόλου απίθανο στο μέλλον οι κυβερνήσεις να επιβάλουν κάτι παρόμοιο, αυτό όμως που θέλει να περάσει η ταινία είναι το πόσο σημαντική είναι η διαφορετικότητα και το οτι σε έναν κόσμο απαλλαγμένο απο αυτή, μια οργανωμένη κίνηση που αψηφά του νόμους θα φέρει τη λύτρωση και την αλλαγή.
Δεν θα ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που κάποια τέχνη λειτουργεί προφητικά, το 1949 ο Orwell δημοσίευσε το έργο Nineteen Eighty-Four, παρουσιάζοντας μια παρουσιάζοντας μια κοινωνία στην οποία ο έλεγχος της μάζας γίνεται μέσα απο τις κάμερες που καταγράφουν τα πάντα και τη πλύση εγκεφάλου που υφίστανται οι πολίτες απο τη κυβέρνηση, στη κεφαλή της οποίας βρίσκεται κάποιος με την ονομασία Big Brother(στο βιβλίο δεν διευκρινίζεται αν είναι υπαρκτό πρόσωπο ή απλά μια ιδέα για τον έλεγχο της κοινωνίας). Σε αυτή τη κοινωνία υπάρχουν τρία σκλογκαν
Ο πόλεμος είναι ειρήνη.
Η ελευθερία είναι σκλαβιά.
Η άγνοια είναι δύναμη.
Αναλογιστείτε λοιπόν πόσο κοντά είναι αυτά που έγραψε το '49 ο Orwell με τη σύγχρονη κοινωνία.
Είναι λοιπόν τόσο απίθανο να υπάρξει ένα παρόμοιο μέλλον με αυτό που περιγράφει ο Vonnegut;
Για αλλού ξεκίνησα και αλλού βρέθηκα όμως, πολλές φορές θεωρώ οτι το παρακάνω, υπεραναλύω τα πράγματα, ίσως το πήγα πολύ μακρυά, ίσως και όχι. Αυτό είναι κάτι που εσείς θα κρίνετε.
Δεν θα βαθμολογήσω αυτή τη ταινία απλά ελπίζω να σας έπεισα να αφιερώσετε αυτά τα 25 λεπτά να τη δείτε και πολύ περισσότερα για να σκεφτείτε, το αξίζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου